ปล่อยเอนทรี่ก่อนค้างไว้หลายวันพอดู ทั้งที่ตั้งใจแต่แรกว่าจะอัพของใหม่หลัง 5 ธ.ค. แต่เพราะต้องเข้า กทม. ไปเอาหนังสือที่สั่งจองไว้ เลยจำต้องปล่อยทิ้งไว้แบบนั้นก่อนอีกสักสาม - สี่วัน แต่ก็อีกล่ะ เพราะหนังสือที่เข้าไปเอานี่เอง ที่ทำให้ไอ้หนุ่มได้เรื่องมาอัพเอนทรี่ใหม่วันนี้ อาจดูแล้วเหมือนจะอัพเพื่ออวดของแบบเนียน ๆ (เช่นที่ทำอยู่บ่อยครั้ง) แต่อยากจะให้เข้าใจว่าคนมันเห่อ ถึงขั้นเพ้อคลั่งตั้งแต่วันเขียนใบจอง ตอนนี้ได้ของมาแล้วก็กระดี๊กระด๊าร่าเริง แถมหวงมากถึงมากที่สุด เกือบถึงขั้นต้องไปล้างมือก่อนมาจับมาเปิดมันซะแล้ว ดีที่กู๋เห็นซะก่อนว่าหลานชายแกอาการหนัก เลยขู่ว่าจะเอาไปใส่ตู้เก็บหากยังบ้าไม่เลิก...
"เลยยังไม่ทันได้ล้างมือ"
+
+
เอาล่ะ เข้าเรื่องกันเลยดีกว่าครับ กับเอนทรี่อวดหนังสือที่ใครหลาย ๆ ท่านแถวนี้ก็คงติดตามอ่านอยู่เช่นกัน
+
+
แฮร์รี่ พอตเตอร์
เล่ม 1 - 7
+
พิมพ์มากขี้เกียจครับ ดูรูปเลยดีกว่า จะได้รู้ว่าภายในกล่องกระดาษที่ทำออกมาให้เป็นรูปลักษณ์ของหีบไม้ใบนี้มีอะไรบรรจุอยู่ภายในบ้าง เผื่อมีใครบางคนเกิดกิเลสตีขึ้นเบื้องสูงเช่นผม จะได้เสียตังค์กันถ้วนหน้า -- ออกแนวยุส่งเพราะตัวเองทุนทรัพย์ร่อยหรอไปแล้วเรียบร้อยแล้ว (ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ -- หัวเราะอย่างบ้าคลั่ง)
เปิดกล่องออกมาหนแรกผมทำตาโตทันที เพราะความงามของสันหนังสือและตัวอักษรเป็นเหลือบเงาหลากสีที่พิมพ์อยู่ด้านข้าง ที่ยามเมื่อแรกเห็น เหมือนจะมีออร่าเปล่งประกายวิบวับออกมาจากหนังสือปกแข็งทั้งเจ็ด (เว่อร์อีกล่ะฉัน)
แม้ก่อนนี้ผมจะเคยหยิบจับปกแข็งขึ้นมาดูบ้างตามร้านหนังสือ แต่เพราะมันแพง + กับตั้งใจจะซื้อเก็บหลังออกมาครบเรียบร้อยแล้ว ตั้งแต่เล่มแรกผมเลยซื้อมาอ่านแต่ปกอ่อนเท่านั้น มาวันนี้ได้ปกแข็งครบชุด ก็ถึงเวลาอันสมควร ที่เจ้าปกอ่อนทั้งหลายต้องไปทำหน้าที่หนังสือที่ดีของมันต่อไปตามห้องสมุดโรงเรียนที่อยู่ห่างไกล หวังว่าเด็กที่ได้อ่านคงได้ประโยชน์จากมันบ้างไม่มากก็น้อยล่ะนะ (ซึ้งจนน้ำตาปริ่ม ทั้ง ๆ ที่ยังไม่ได้ไปหยิบออกมาจากตู้เอาไปบริจาคเลยนะนั่น)
ที่จริง...หลังจากถ่ายรูปเสร็จ ผมได้ทำเพียงหยิบหนังสือมาพลิก ๆ ดูและเปิดอ่านคำนำเท่านั้น เพราะหลังจากนั่นแล้ว ชีวิตผมก็มีอันต้องมาเจอเข้ากับผู้ยิ่งใหญ่ท่านหนึ่ง ที่ใช้อำนาจของความเป็นกู๋มาช่วงชิงเอาช่วงเวลาที่ผมรอคอยมานานไปครอบครองอย่างอุกอาจ (แบบค้านสายตาและความรู้สึกของทั้งกรรมการและคนดูอย่างรุนแรง) ไม่ว่าผมจะออกแรงดีดดิ้นเว้าวอนเพียงใดก็ไม่เป็นผล สุดท้ายเลยทำได้เพียงมองตามตาระห้อย และหันหลังเดินกลับไปเปิดตู้เย็นค้นของกิน ก่อนจะมานั่งแต่งเรื่องอัพบล็อกแบบมั่ว ๆ (คืออ่านรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง) ไปอีกวัน
+
+
+
+
+
+
แถมท้ายอีกนิด ด้วยรูปของแถมภายในกล่อง ที่มีมาให้เพียงสองชิ้นเท่านั้น (ย้ำว่าเท่านั้น) คือที่คั่นหนังสือที่เป็นภาพของปกเล่มสุดท้าย และอีกอันที่น่าจะเป็นเข็มกลัด ซึ่งก็เป็นภาพของเล่มสุดท้ายเช่นเดียวกันครับ
+
+
+
+
+
+
+
+
+
ปล. เพิ่งรู้เรื่องบิ๊ก D2B เมื่อเช้า แม้ไม่ใช่แฟนเพลงน้องเขาแต่ก็สงสารในชะตากรรมของเด็กคนนี้ และซึ้งใจในความรักของผู้ปกครองที่เข้มแข็งของน้องเขามาก "หลับให้สบายนะครับ" และขอให้น้องไปเกิดในภพภูมิที่ดี ๆ พ้นจากเรื่องร้าย ๆ และความทรมานที่ได้รับครับ
+
)
ไม่มีปัญญา 
