+
หายไปซะเดือนกว่าๆ แถมทิ้งภาพอุจาดตาไว้ให้ดูหน้าบล็อก หนนี้กลับมาแล้วครับ มาพร้อมกล้องที่เพิ่งส่งซ่อมเสร็จมาหมาดๆ (โดนค่าซ่อมไปหลายตังค์ เล่นเอาหน้าซีด) กลับมาคราวนี้ คาดว่าไอ้หนุ่มอาจขยันเขียนบล็อกเป็นพิเศษ เพราะงั้นหลังจากนี้หากเห็นบลอกนี้อัพบ่อยก็อย่าแปลกใจครับ เพราะถึงจะมานานๆ ครั้งหรือมาถี่ๆ ผิดหูผิดตา สิ่งที่ยังคงเส้นคงวาเช่นเดิมไม่หายไปไหน นั่นคือบล็อกนี้จะยังคงไร้สาระเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง วะ ฮะ ฮ่า !! (หัวเราะด้วยความภูมิใจ)
เอาจริงๆ แล้วย่อหน้าด้านบนล้อเล่นหรอกเนอะ เพราะไอ้นิสัยชอบดองบล็อกนี่มันรักษายากซะยิ่งกว่าอะไร แถมกำหนดการเดือนหน้าผมจะต้องเดินทางไปต่างถิ่นอีกกว่าครึ่งเดือน กลับมาหนนี้จึงยังไม่แน่ใจว่าจะได้อัพบล็อกมันสักกี่หนก่อนเดินทาง แต่ยังไงก็จะพยายามครับ เพราะหลังๆ นี่คีย์บอร์ดไม่ค่อยได้แตะ เริ่มพิมพ์อะไรไม่เป็นไปซะแล้ว
เข้าเรื่องดีกว่า...
เพราะเพิ่งได้กล้องกลับมา บวกกับตอนนี้เน็ต TOT มันเน่าสนิท ออนไลน์เกมทาง PS3 ไม่ได้ (สถานะล่าสุด วันนี้ช่วงบ่ายออนไลน์ได้แล้ว แต่สปีดต่ำเตี้ยติดดินจนน่าใจหาย เล่นกับคนไทยยังเล่นแทบไม่ได้ แต่ก็ดีใจที่มันออนได้แล้วเป็นที่เรียบร้อย) เลยมีโอกาสได้เล่นหลายๆ เกม (ซึ่งออนไลน์ไม่ได้) ที่ดองเอาไว้หรือธรรมดาแถบไม่ค่อยได้แตะ เกมที่จะเอามาพูดถึงวันนี้ก็เป็นหนึ่งในนั้นล่ะครับ
+
ETERNAL SONATA
เกมนี้เป็นเกมแนว rpg ที่ก่อนนี้ (พักใหญ่ๆ) มันเป็นเกมที่ลงให้กับเครื่อง xbox360 คู่แข่งสำคัญของ ps3 (ที่ผมกำลังตัดสินใจจะไปซื้อมาตั้งข้างๆ กันกับเพลซะเลย) แล้วผันตัวมาลงให้กับเพล พร้อมเพิ่มตัวละครที่ในเครื่อง 360 ไม่สามารถควบคุมได้ให้ชาวเพลได้ควบคุมกันอีกด้วย แต่ก็นั่นล่ะครับ ได้เพิ่มมาแค่นี้ แต่แลกกับการได้เล่นหลังจากลงให้เครื่องนู้นนานโข และไม่ใช่เพียงแค่เกมนี้เกมเดียว ที่จู่ๆ ก็ประกาศจะนำมาลงให้ชาวเพลเล่นกัน ยังมีอีกหลายเกมที่ชาวเพลจะได้เล่นตามหลัง 360 อีกหลากหลาย...ช่างน่าภาคภูมิใจแทนผู้เล่นเกมบนเครื่องนี้เป็นยิ่งนัก (ฮืออออออออ)
ซึ่งการนำมาลงหนนี้ผมขอชมเชยครับ เพราะนอกจากการเพิ่มตัวละครให้เราได้เล่นแล้ว การจะเล่นเกมนี้ก็ไม่ทำให้จำนวนฮาร์ดดิสก์ของเครื่องเพลลดน้อยถอยลงมากมายแต่อย่างใด เพราะพื้นที่จะเสียไปให้กับเซฟเพียงเล็กน้อยเท่านั้น ไม่จำเป็นต้องอินสตอลล์ลงเครื่องให้เปลืองเนื้อที่ ผิดกับหลายๆ เกมที่ใช้เนื้อที่เปลืองเหลือเกิน (ล่าสุดก็เจ้านารูโตะล่ะ ที่กินเนื้อที่ลงเครื่องถึง 3.9 GB แบบยังไม่นับพื้นที่เซฟเกม) แถมสีสรรของภาพที่ให้ก็สุดแสนงดงามแจ่มจรัสจนปวดตา หรือเรียกง่ายๆ ว่าสีสดมากกกกกก เหมาะกับตัวละครที่ใช้เซล-เชดแบบการ์ตูนของเกมนี้เป็นอย่างดีครับ
หมายเหตุกลางเอนทรี่ : เนื่องจากกล้องที่ซ่อมเพิ่งได้ ภาพที่เห็นจึงเป็นช่วงท้ายมากของเกม คนที่เล่นผ่านมาแล้วเช่นทิพย์ (mastermune) น่าจะรู้ว่าเป็นตอนไหน ส่วนใครไม่ได้เล่น ผมขออนุญาตไม่เล่านะครับ เพราะเดี๋ยวเกิดมีใครที่จะเล่นเกมนี้มาอ่านจะกลายเป็นสปอยล์ และอีกอย่างคือส่วนของภาพผมไม่ได้เรียงลำดับนะ ลงมั่วๆ เอาตามใจชอบ (ฮ่าๆ)
ตัวละครเกือบทั้งหมดที่เราสามารถควบคุมได้ในเกมนี้
ในส่วนของตัวละคร มีตัวละครที่เล่นได้เยอะครับ ตายกลางทางซะก็มี แต่ก็อีกนั่นล่ะ ถึงพวกจะเยอะ แต่หากเฮโลยกโขยงไปตบมอนสเตอร์มันซะทั้งปาร์ตี้ก็ดูจะโหดร้าย ออกแนวหมาหมู่ไปหน่อย เกมจึงกำหนดให้ต้องเซ็ตตัวละครที่จะนำไปลงสังเวียนได้เพียง 3 ตัวต่อครั้งเท่านั้น จึงเป็นเรื่องยากลำบากมาก หากใครอยากเก็บเลเวลให้ตัวละครเพื่อจะได้ท่าใหม่ๆ มาใช้เล่นหลายตัว เพราะต้องสลับสับเปลี่ยนตัวละครมาลงสนามเก็บค่าประสพการณ์กันบ่อยๆ แถมพอเจอกับบอส ตัวละครที่เปลี่ยนกันเก็บเลเวลก็ไม่มีตัวไหนเลเวลสูงปรี๊ดสักตัว ออกแนวเฉลี่ยกันโต แต่สู้กับบอสลำบากชะมัด (เพราะงั้นหากใครโลภจะเก็บมันซะทุกตัวแบบผม แนะนำให้วิ่งย้อนไปมาเพื่อสู้กับมอนเตอร์บ่อยๆ ครับ เลเวลจะได้มากหน่อย)
โชแปง ตัวละครเอก
หมายเหตุกลางเอนทรี่ (อีกหน) : ตัวเอกของเกมนี้ ชื่อเต็มๆ ของเขาคือ เฟรเดริก ฟรองซัวส์ โชแปง ซึ่งก็คือคนๆ เดียวกับ โชแปง คีตกวีอัจฉริยะชื่อก้องโลกนั่นเองล่ะครับ -- อ่านมาถึงตรงนี้บางท่านอาจงงว่าแล้วโชแปงเข้ามาเกี่ยวอะไรด้วย ก็คงต้องบอกว่า "หาเอาเองครับ" (ฮ่าๆ) บอกแต่ว่าเนื้อเรื่องจะเกี่ยวกับอาการป่วยด้วยวัณโรคของเขาด้วย แต่จะเกี่ยวยังไงและแค่ไหน อันนี้ผมขอไม่เล่าครับ เหตุผลไม่ใช่แค่เพราะสปอยล์ แต่เพราะผมขี้เกียจ !!
ในส่วนของระบบการต่อสู้ เกมนี้ใช้วิธีวิ่งไปตามทางแล้วเข้าชนกับมอนสเตอร์ที่วิ่งอยู่ให้เห็นทั่วไป เกมก็จะตัดเข้าสู่ฉากต่อสู้ระหว่างทีมของเราและทีมของมอนสเตอร์ (ที่จำนวนอาจจะมากหรือน้อย และอาจมีมอนสเตอร์ 1 หรือ 2 ประเภทอยู่ในการสู้รบแต่ละหน) การต่อสู้จะเป็นแบบแอ็กชั่นผลัดกันบังคับตัวละครวิ่งเข้าสู่ระยะโจมตี แล้วกดปุ่มโจมตีหรือใช้ท่าพิเศษเฉพาะตัวของแต่ละตัวละคร จนกว่าฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งจะตายกันไปข้างนั่นล่ะครับ ซึ่งตรงจุดนี้ของ 360 ผมไม่อาจทราบได้ แต่ของเพลเราสามารถจะให้เพื่อนเราอีกสองคนมาเล่นเป็นตัวละครในทีมอีกสองตัวได้ แทนการเล่นคนเดียวโดดเดี่ยวเปลี่ยวเหงา (แต่ฉากแผนที่ก็ยังวิ่งเพียงลำพังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลงครับ)
ส่วนของท่าพิเศษประจำตัวละคร เราจะได้มาเมื่อเลเวลมากขึ้นจนถึงจุดที่กำหนดครับ ซึ่งท่าที่ใช้ในแต่ละหน จะมีการแยกเป็นท่าที่ใช้ในจุดสว่างและจุดมืด ที่หากตัวละครที่เราใช้ยืนอยู่ในเงา ท่าพิเศษก็จะกลายเป็นท่ามืด แต่หากยืนรับแสง ท่าที่ใช้ก็เป็นท่าสว่าง และเมื่อปาร์ตี้เลเวลสูงขึ้น เราสามารถเซ็ตท่าไว้ได้เป็น 2 ชุด และเลือกสลับใช้ได้ด้วยการกดปุ่ม r2 ค้างไว้ระหว่างกดปุ่มนั่นเองครับ
ชุดของตัวละครหลัก 3 ตัว ที่สามารถหามาเปลี่ยนได้ระหว่างเกม (แต่ผมหาได้ชุดเดียว)
และเพราะเป็นเกมที่เกี่ยวกับโชแปง เราจึงจะได้ฟังเพลงเพราะๆ ในเกมนี้มากมายครับ ทั้งของโชแปงก็มีให้ฟัง อีกทั้งประวัติของเขาก็มีให้อ่านคั่นระหว่างบทอีกด้วย
+
+
สรุปส่งท้ายครับ ว่าเกมนี้น่าเล่น ยิ่งบนเพล3 ที่ขาดแคลนเกม rpg อย่างหนักจนหลายๆ คนเกิดอาการหื่นกระหายแทบจะลงแดงยิ่งต้องหามาเล่น อาจมีข้อติเตียนบ้างเล็กน้อยตรงคัทซีนมีแต่บทพูดเยอะแยะ มิได้มีอะไรเร้าใจเท่าไหร่ อีกทั้ง cg ก็เป็นแนวการ์ตูนตาโต ไม่ได้สวยเนี้ยบเป็น 3D แบบบางค่าย แต่พอได้เล่นก็สนุกล่ะครับ แถม j - rpg ก็ไม่มีมาให้เปรียบเทียบบนเครื่องนี้สักเกม (มั้ง) ในตอนนี้ เลยสนุกสนานกันเข้าไปใหญ่ -- หากจะบอกว่าให้เล่นแก้ขัดคอยเกมอื่นก็ดูจะเกินไปหน่อย เพราะถึงไม่เป็นที่สุดของที่สุดของแนวนี้อีกเกม แต่เกมนี้ก็มีดีอยู่ในตัวมากพอดูครับ เพราะจากที่เล่นมา ไม่มีช่วงไหนที่ต้องฝืนใจเล่นให้มันผ่านๆ ไป เสียอย่างก็ตรงที่เกมมันสั้นไปหน่อยครับ เล่นจบได้ในเวลาไม่นานนัก
+
+
+
+
+
+
+
ปล.1 ทิ้งท้าย -- ยังมีอีกหลายอย่างในเกมที่เป็นข้อดี และผมยังไม่ได้พูดถึงครับ หากใครสนใจ ก็รบกวนต้องไปหามาสัมผัสกันเองล่ะครับ
ปล.2 เดี๋ยวจะแวะไปเยี่ยมบล็อกท่านอื่นๆ นะครับ รอสักครู่ ขอตัวไปกินข้าวก่อน (เขียนตอนกำลังหิวแฮะหนนี้)
+
